Terraforming Mars

Terraforming Mars is het spel waar we het vaakst ruzie over maken op de redactie — niet omdat het slecht is, maar omdat het zo goed is dat iedereen er een mening over heeft. Het is een van de meest bevredigende engine builders ooit gemaakt, verpakt in een thema dat onweerstaanbaar is: Mars omtoveren van een dode planeet naar een leefbare wereld.

De kern van het spel draait om kaartcombinaties. Met meer dan tweehonderd unieke projectkaarten in de basisdoos zijn de mogelijkheden eindeloos. De ene partij bouw je een imperium van staalproductie dat je in staat stelt om enorme bouwprojecten te financieren. De volgende partij focus je op microbiologie en verwarm je de planeet met bacteriekolonies. Het is de variatie in kaarten die Terraforming Mars na vijftig potjes nog steeds fris houdt.

Wat het spel speltheoretisch fascinerend maakt is het spanningsveld tussen persoonlijke engine building en de gedeelde doelen. De drie globale parameters — temperatuur, zuurstof en oceanen — moeten collectief worden verhoogd, maar je wilt dat anderen het zware werk doen terwijl jij je concentreert op je kaartcombinaties. Dit creeert een klassiek free-rider probleem: als iedereen wacht, gebeurt er niets. De milestone- en award-mechanismen doorbreken dit evenwicht slim door individuele doelen te koppelen aan de planeetvoortgang.

Het spel heeft twee duidelijke zwakheden. Ten eerste: de productiekwaliteit is belabberd. De dunne spelerborden, de wiebelende kubusjes en het generieke artwork zijn een schande voor een spel van deze prijs. Ten tweede: de speelduur. Met vier spelers en nieuwe spelers kan een partij makkelijk drie uur duren, en dat is te lang voor wat het is. De Prelude-uitbreiding is wat ons betreft verplicht — het versnelt het begin van het spel aanzienlijk en maakt de eerste generaties minder saai. Met Prelude erbij is Terraforming Mars een van de beste spellen die we kennen.