Dominion

Dominion is het spel dat een heel genre heeft uitgevonden. Voordat Donald X. Vaccarino in 2008 het concept van deckbuilding introduceerde, bestond het simpelweg niet. En hoewel er sindsdien tientallen deckbuilders zijn verschenen die er op voortbouwen, is Dominion nog steeds een van de allerbeste — juist vanwege zijn pure, onversneden focus op het kernmechanisme.

Het concept is elegant in zijn eenvoud: begin met een identiek startdeck van koper en landgoederen, koop elke beurt kaarten uit een gedeelde markt en bouw je deck om tot een efficienter geheel. De genialiteit zit in de koninkrijkskaarten: elke partij speel je met slechts tien van de vele beschikbare kaarten, wat betekent dat geen twee potjes hetzelfde zijn. De ene partij draait om snelle aanvallen met de Heks, de volgende om subtiele ketens met de Laboratorium en de Markt.

Wat Dominion speltheoretisch zo interessant maakt, is het afwegen van deck-efficientie versus puntenkaarten. Landgoederen zijn je overwinningsvoorwaarde, maar ze verstoppen je deck — elke landgoedkaart die je trekt is een beurt die je niet kunt investeren in je engine. De vraag wanneer je begint met punten kopen is een van de meest cruciale beslissingen in het spel, en het antwoord verandert met elke set koninkrijkskaarten. Dit is het zogenaamde 'groene kaart'-dilemma en het is een briljant voorbeeld van dynamische strategie.

De keerzijde van Dominion is het gebrek aan thema. Het spel heet Dominion en gaat over koninkrijken, maar het voelt als een wiskundige puzzel met plaatjes erop. De interactie kan ook beperkt zijn: in sommige setups speel je in feite een solitaire race. Daar staat tegenover dat de hoeveelheid uitbreidingen — meer dan tien — ervoor zorgt dat je letterlijk duizenden verschillende combinaties kunt spelen. Dominion is misschien niet het spannendste spel op tafel, maar het is een van de meest eerbiedwaardige.