Splendor

Splendor is het spel dat we meenemen als we niet weten wie er aan tafel zit. Het is snel uit te leggen, snel te spelen en toch strategisch genoeg om ervaren spelers bezig te houden. Met de gewichtige pokerchips als edelstenen voelt het bovendien premium aan op een manier die de relatief lage prijs doet vergeten.

Het mechanisme is minimalistisch: neem edelsteenfiches, reserveer kaarten of koop kaarten met je edelstenen. Gekochte kaarten geven permanente kortingen op toekomstige aankopen, waardoor je engine langzaam groeit. Wie als eerste vijftien punten bereikt, wint. Dat is het. Geen bijzondere acties, geen verrassingskaarten, geen complexe interacties — alleen pure, onversneden engine building in zijn meest gestroomlijnde vorm.

Vanuit speltheoretisch oogpunt is Splendor interessant vanwege het reserveermechanisme. Door een kaart te reserveren neem je hem uit de markt en ontvang je een gouden jokerchip. Dit is een krachtige zet die twee doelen dient: je veiligstelt dat je een cruciale kaart kunt kopen, en je blokkeert een tegenstander. De vraag wanneer je reserveert versus wanneer je edelstenen pakt is het strategische hart van het spel. Er is ook een onuitgesproken race-element: de edelenkaarten (die bonuspunten geven als je genoeg kaarten van bepaalde kleuren hebt) sturen de competitie en kunnen het verschil maken.

De beperking van Splendor is zijn plafond. Na dertig of veertig potjes heb je de meeste strategieen gezien en wordt het spel routineuzer. Het mist de variatie van een spel als Dominion of de diepte van Terraforming Mars. Maar als je een spel zoekt dat je in dertig minuten speelt, dat iedereen begrijpt en dat toch voldoende te bieden heeft voor een bevredigende avond, is Splendor moeilijk te verslaan.