Scythe

Scythe is een van de mooiste bordspellen ooit geproduceerd, met het artwork van Jakub Rozalski dat een alternatief 1920s Europa tot leven brengt waarin gigantische mechs naast boeren over het platteland slenteren. Het is ook een van de meest misleidende spellen: het ziet eruit als een oorlogsspel, maar het is eigenlijk een strakke economische puzzel.

De kern van Scythe draait om efficientie. Elke beurt kies je een van vier secties op je spelerbord, die elk een bovenactie en een onderactie bevatten. De bovenacties genereren grondstoffen; de onderacties laten je upgraden, deployen, bouwen of enlisteren. Het doel is om deze acties zo efficiënt mogelijk te ketenen — en het geniepige is dat je niet twee keer achter elkaar dezelfde sectie mag kiezen. Dit dwingt je om vooruit te plannen en een ritme te vinden.

Speltheoretisch is de startpositie-asymmetrie in Scythe fascinerend. Elke factie begint op een andere plek op de kaart en heeft een unieke factie-eigenschap. Maar het echte verschil zit in de spelerborden, die bepalen welke acties je hebt en wat ze kosten. De combinatie van factie en spelerbord creeert een breed spectrum van strategieen, maar niet alle combinaties zijn even sterk. Er is uitgebreid onderzoek gedaan naar de balans, en sommige combinaties — zoals Rusviet met het Industriele bord — zijn objectief sterker.

Het gevecht in Scythe is verrassend zeldzaam en kostbaar. Je verliest populariteit als je boeren aanvalt, en gevechtskaarten zijn beperkt. Dit betekent dat dreiging vaak effectiever is dan daadwerkelijk aanvallen. Het spel beloont positionering en intimidatie boven agressie. Voor spelers die een oorlogsspel verwachten is dit teleurstellend; voor wie een economisch spel met een dreiging van conflict zoekt, is het perfect. Scythe is niet voor iedereen, maar het is een unieke ervaring die niemand anders biedt.