Root

Root is het meest ambitieuze asymmetrische bordspel dat we kennen, en het is tegelijkertijd briljant en frustrerend. Vier compleet verschillende facties strijden om de controle over een bos: de Markies de Kat wil industrialiseren, de Eendenvogeldynastie wil heersen vanuit decreten, de Bosalliantie verzet zich vanuit de schaduw en de Vagebond zwerft rond als eenzame held. Elk van deze facties speelt letterlijk een ander spel.

Wat Root zo bijzonder maakt is dat de asymmetrie niet cosmetisch is. De Markies plaatst gebouwen en rekruteert soldaten in een klassiek gebiedcontrolesysteem. De Eendenvogels volgen een rigide programmering van decreten die steeds ambitieuzer worden — maar als ze falen, storten ze in. De Alliantie verspreidt sympathie en start opstanden. De Vagebond doet niet eens mee aan de gebiedscontrole en scoort punten door quests te voltooien en relaties met andere facties op te bouwen.

Speltheoretisch is Root een studie in machtsbalans. Het spel leunt zwaar op de spelers om de balans te handhaven — als drie spelers de Markies negeren, zal die wegrennen met de overwinning. Dit betekent dat Root een inherent politiek spel is: je moet niet alleen je eigen strategie optimaliseren, maar ook actief de leider aanvallen. Voor sommige groepen is dit het beste aspect van het spel; voor andere is het een bron van frustratie.

De leercurve is een serieus obstakel. Elke speler moet niet alleen zijn eigen factie begrijpen, maar ook alle andere facties, want je kunt niet effectief spelen als je niet weet wanneer iemand gevaarlijk wordt. Dit betekent dat de eerste twee of drie potjes eigenlijk leermomenten zijn. Met de juiste groep — geduldig, competitief, politiek bewust — is Root een meesterwerk. Met de verkeerde groep is het een ramp. Ken je groep voordat je dit op tafel legt.