Power Grid

Power Grid laat je een energiebedrijf runnen, en achter dat droge thema schuilt een van de scherpste economische strategiespellen die er bestaan. Je koopt energiecentrales, bevoorraadt ze met brandstof, bouwt een netwerk van steden en levert stroom. Wie aan het eind de meeste steden van stroom kan voorzien, wint. Simpel gezegd, maar de weg ernaartoe zit vol gemene afwegingen.

Het briljante zit in de markten. Centrales koop je via een veiling, en de brandstof, kolen, olie, afval en uranium, koop je uit een gedeelde voorraad waar de prijs stijgt naarmate er meer wordt gekocht. Wie veel kolencentrales heeft, drijft de kolenprijs voor zichzelf op. Alles is met elkaar verbonden, en een slimme zet van jou maakt het leven van je tegenstanders duurder.

En dan is er de omgekeerde beurtvolgorde. Wie voorop ligt, mag als laatste centrales kopen en uitbreiden, en betaalt vaak meer. Het spel duwt de leider dus voortdurend terug en houdt iedereen tot het einde in de race. Dat anti-uitloopmechanisme is decennia later nog steeds een toonbeeld van slim ontwerp.

Het thema is functioneel en wat saai, en het rekenwerk rond geld en bouwkosten kan een drempel zijn. Het is geen spel voor wie van sfeer en verhaal houdt; het is een spel voor wie van een strakke economische puzzel houdt en het niet erg vindt om elke euro twee keer om te draaien.

Voor liefhebbers van economische strategie met veel interactie blijft Power Grid een referentiepunt. Het schaalt goed tot zes spelers, blijft spannend tot de laatste ronde en beloont scherp rekenen en goed timen als weinig andere spellen.