Dune: Imperium

Dune: Imperium is het spel dat bewees dat licentie-spellen niet middelmatig hoeven te zijn. Het Dune-thema is niet zomaar een skin over een generiek mechanisme — het is verweven met elke beslissing die je neemt. Spice verzamelen op Arrakis voelt gevaarlijk, de politiek van de Landsraad voelt machtig en de strijd in de woestijn voelt episch.

Het hybride kernmechanisme — deckbuilding gecombineerd met worker placement — is briljant. Je hand bepaalt waar je je werkers kunt plaatsen: elke kaart opent specifieke locaties op het bord. Dit betekent dat je deckbuilding niet alleen gaat over het versterken van je kaarten, maar ook over het verbreden van je opties op het bord. Het is een symbiose die beter werkt dan we hadden durven hopen.

Vanuit speltheoretisch perspectief is de conflictfase het meest interessante element. Elke ronde is er een gevecht om een beloning, en je moet beslissen hoeveel troepen je inzet. Dit creeert een soort veiling-dynamiek: investeer je veel in dit gevecht, of spaar je je krachten voor later? De intrige-kaarten — die je in het geheim speelt tijdens conflicten — voegen een bluf-element toe dat het spel socialer maakt dan je van een eurogame zou verwachten.

Het spel heeft een sterke opbouw. De eerste rondes zijn rustig terwijl iedereen zijn deck opbouwt, maar naarmate het spel vordert worden de gevechten intenser, de beloningen groter en de beslissingen moeilijker. De Uprising-uitbreiding voegt spionage en nieuwe leiders toe die het spel naar een hoger niveau tillen. Het enige kritiekpunt is dat het spel met twee spelers een kunstmatige derde speler vereist die de ervaring minder elegant maakt. Met drie of vier is Dune: Imperium een van de beste spellen van het afgelopen decennium.