Concordia

Concordia is het bewijs dat een strategiespel niet ingewikkeld hoeft te zijn om diep te zijn. De regels leg je in tien minuten uit, er zit geen greintje geluk in de beslissingen, en toch zit je na elke partij na te denken over wat je anders had kunnen doen.

Het hart van het spel is je handje kaarten. Elke kaart geeft je een actie: kolonisten verplaatsen, een huis bouwen, goederen produceren, kaarten kopen. Je speelt een kaart, voert de actie uit en die kaart is even weg uit je hand. Pas als je de Tribune-kaart speelt, krijg je alles terug. Dat ritme van uitgeven en oprapen is de motor van het hele spel, en het dwingt je constant om vooruit te denken.

Wat Concordia zo elegant maakt is het scoringssysteem. Aan het eind tellen de godenkaarten die je gekocht hebt: de een scoort voor je steden, de ander voor je goederen, weer een ander voor je provincies. Je strategie wordt bepaald door welke kaarten je verzamelt, en omdat iedereen uit dezelfde markt koopt, zit er een voortdurende strijd om de juiste kaart op het juiste moment.

Er is geen directe aanval, geen pech, geen koningmaker-probleem. Je speelt tegen het bord en tegen de tempokeuzes van je tegenstanders. Voor de een is dat precies de aantrekkingskracht, voor de ander mist het wat spanning. Concordia is een denkersspel, geen knokpartij.

Het schaalt uitstekend van twee tot vijf spelers en blijft na tientallen potjes interessant door de verschillende kaarten en kaarten. Als je van schone, luchtige eurogames houdt zonder rommel of regeloverdaad, is dit een van de allerbeste.