Machiavelli

Machiavelli draait om één heerlijk gemeen mechanisme: elke ronde kies je in het geheim een personage, en elk personage heeft een eigen kracht. De Sluipmoordenaar schakelt iemand uit, de Dief steelt al het goud, de Koning grijpt de macht. Maar niemand weet wie jij gekozen hebt, en dat maakt elke ronde een spelletje verstoppertje met grote gevolgen.

Het doel is simpel: bouw als eerste acht districten in je stad. Daarvoor heb je goud nodig, en de personages bepalen hoe je dat verzamelt en wie je onderweg dwarszit. Kies je de Koopman voor extra inkomsten, of de Sluipmoordenaar om de leider van het spel een ronde te laten overslaan? De spanning zit in het raden: pak ik degene die mijn tegenstander net wilde spelen?

Dit is een spel dat leeft op tafelgevoel. Met de juiste groep ontstaat er een heerlijk kat-en-muisspel van bluf, dreiging en leedvermaak wanneer je net die ene speler weet uit te schakelen. Het schaalt breed, tot acht spelers, en blijft daarmee een prima keuze als er veel mensen aan tafel zitten.

De keerzijde is dat het met de verkeerde groep wat vlak wordt. Wie puur optimaliseert en niet meegaat in de psychologie van het raden, haalt er minder uit, en bij weinig spelers verdwijnt een deel van de spanning omdat er minder personages in het spel zijn. Een beetje pech in welk personage nog beschikbaar is hoort er bovendien bij.

Maar als feest- en bluffspel voor een grotere groep is Machiavelli een lichtvoetige klassieker. Snel uitgelegd, vol gemene momenten en altijd anders door wie wat kiest.