Secret Hitler

Secret Hitler is het social deduction spel dat wij het vaakst op tafel leggen als we met zes of meer spelers zijn. Het concept is simpel maar dodelijk effectief: liberalen proberen liberaal beleid door te voeren, fascisten proberen fascistisch beleid door te drukken en Hitler aan de macht te helpen. Niemand weet wie wie is — behalve de fascisten onderling.

Wat Secret Hitler beter doet dan vrijwel elk ander social deduction spel is het structureren van de leugens. In tegenstelling tot Weerwolven, waar je vrij kunt liegen over alles, dwingt Secret Hitler specifieke situaties af waarin je moet liegen of de waarheid moet spreken. De president nomineert een kanselier, ze trekken samen beleidskaarten en moeten rapporteren wat ze hebben getrokken. Als er fascistisch beleid wordt aangenomen, wijst de president naar de kanselier en andersom — en ergens in die keten zit de leugen. Het is een briljant raamwerk voor deductie.

Het spel heeft een elegante escalatiestructuur. Naarmate er meer fascistisch beleid wordt aangenomen, krijgt de president steeds krachtigere presidentiële machten: kaarten inzien, loyaliteiten onderzoeken en uiteindelijk — executies uitvoeren. Dit betekent dat het spel langzaam intenser wordt, met steeds hogere inzetten. De climax, wanneer de fascisten proberen Hitler als kanselier te laten benoemen voor een instant-win, is electriserend.

Er zijn wel kanttekeningen. Het spel heeft een sterke groepsafhankelijkheid: met een stille of passieve groep valt er weinig te deduceren. Het werkt het beste met zeven tot acht spelers; met vijf voelt het te doorzichtig, met tien te chaotisch. En het thema — hoe satirisch ook bedoeld — kan voor sommige groepen gevoelig liggen. Maar als je een groep hebt die houdt van liegen, beschuldigen en theatraal verontwaardigd zijn, is Secret Hitler onverslaanbaar.