Cascadia

Cascadia is het perfecte voorbeeld van een spel dat meer is dan de som van zijn delen. Op papier klinkt het bescheiden: leg zeshoekige habitattegels en plaats dieren erop. In de praktijk is het een van de meest bevredigende puzzelspellen van de afgelopen jaren, met een zen-achtige kwaliteit die je nergens anders vindt.

Het kernmechanisme is dubbel drafting: elke beurt kies je een combinatie van een habitattegel en een dierfiche uit een rij van vier paren. De habitattegels vormen je landschap en scoren punten voor grote aaneengesloten gebieden van hetzelfde type. De dierfiches worden op de tegels geplaatst en scoren volgens hun eigen patronen — beren willen in groepen, zalmen in rijen, haviken ver uit elkaar, vossen naast andere diersoorten en elanden in specifieke formaties.

Wat Cascadia speltheoretisch interessant maakt is het spanningsveld tussen de twee scoringssystemen. De habitat die je nodig hebt voor je landschap komt vaak niet met het dier dat je nodig hebt voor je patronen. Je moet constant compromissen sluiten, en de volgorde waarin je kiest bepaalt welke opties je overhoudt. Er is ook een subtiel blokkeerelement: als je ziet dat een tegenstander zalmen in een rij aan het bouwen is, kun je de zalmfiches wegpakken.

De toegankelijkheid is de grote kracht van Cascadia. De regels zijn in vijf minuten uitgelegd, er is geen tekst op kaarten en de visuele presentatie is helder. Toch is er genoeg diepte om ervaren spelers bezig te houden, vooral met de variabele scoringskaarten die elke partij andere dierpatronen vereisen. Het enige nadeel is dat het spel met meer spelers langer duurt zonder significant meer interactie toe te voegen — de sweet spot is twee tot drie spelers. Cascadia is het spel dat we meenemen naar speelmiddagen met gemengde groepen, en het stelt nooit teleur.