Jaipur

Jaipur is ons favoriete tweespelers-kaartspel voor als we twintig minuten hebben en iets lichts willen spelen dat toch voldoende te bieden heeft. Je bent een handelaar op een bazaar in de Indiase stad Jaipur en probeert de gunst van de maharadja te winnen door de meest waardevolle goederen te verhandelen. Het is snel, het is spannend en het is verrassend strategisch.

Het kernmechanisme is verfrissend simpel: neem een kaart van de markt of verruil meerdere kaarten tegelijk, en verkoop sets van dezelfde goederensoort voor punten. De slimme twist zit in de waardedaling: de eerste verkoper van een goederensoort krijgt de hoogste bonussen. Dit creeert een push-your-luck dilemma dat het hele spel definieert. Wacht je tot je vijf leerkaarten hebt voor de grote setbonus, of verkoop je er nu drie voordat je tegenstander je voor is?

Speltheoretisch is Jaipur een studie in informatiemanagement. De markt is open informatie — je ziet precies welke kaarten beschikbaar zijn. Je eigen hand en verzameling zijn verborgen. De cruciale beslissing is timing: wanneer je verkoopt onthul je je strategie. Een speler die vroeg verkoopt scoort hoge basiswaarden maar geeft informatie weg. Een speler die wacht kan grotere sets verkopen maar riskeert dat de waardevolle tokens al weg zijn.

De kamelen voegen een extra tactische dimensie toe. Kamelen in de markt tellen als een groep — je kunt ze allemaal tegelijk nemen. Ze zijn op zichzelf waardeloos maar dienen als ruilmiddel om meerdere kaarten tegelijk te wisselen. Wie het kamelentoken heeft aan het einde van de ronde krijgt vijf bonuspunten, wat net genoeg is om een verschil te maken. Jaipur is geen diep strategisch spel, maar het hoeft dat ook niet te zijn. Het is de perfecte quick filler die je altijd in je tas hebt.