Wingspan

Wingspan is het spel dat bewees dat bordspellen kunstwerken kunnen zijn. De illustraties van Natalia Rojas en Ana Maria Martinez zijn museumwaardig, de eierminiaturen zijn belachelijk charmant en het vogelhuisje als dobbelsteentoren is een van de slimste productiebeslissingen ooit. Maar onder al dat moois schuilt een serieuze engine builder die meer te bieden heeft dan alleen esthetiek.

Het kernmechanisme is elegant: je plaatst vogelkaarten in drie habitats (bos, grasland, wetland) en elke habitat heeft een bijbehorende actie. Hoe meer vogels er in een habitat zitten, hoe krachtiger de actie wordt — maar je moet ook vogels in de andere habitats leggen om grondstoffen te genereren. Dit creeert een klassiek engine-building dilemma: investeer je vroeg in je motor of scoor je snel punten?

Vanuit speltheoretisch perspectief heeft Wingspan een interessante eigenschap: de interactie is grotendeels indirect. Je concurreert om vogelkaarten en voedsel, maar je kunt een tegenstander niet direct saboteren. Dit maakt het spel ontspannen maar ook iets minder spannend dan directe concurrenten zoals Terraforming Mars. De einderonde-doelen en de bonuskaarten sturen je richting, maar de beste strategie is vaak reactief: inspelen op welke vogels beschikbaar komen.

Het spel heeft wel een balansuitdaging. Bepaalde vogelcombinaties — vooral die met eierleggende ketens in de graslandhabitat — zijn objectief sterker dan andere strategieen. De Oceania-uitbreiding lost dit deels op met de nectargrondstof die de grasland-dominantie afzwakt. We raden aan om na tien potjes basisspel over te stappen op Oceania voor een gebalanceerdere ervaring. Wingspan is geen perfecte engine builder, maar het is de mooiste — en soms is dat precies genoeg.