Ticket to Ride: Legacy

Ticket to Ride Legacy begint als een droom. Je pakt het vertrouwde Ticket to Ride erbij, maar nu met een campagne van twaalf partijen waarin je samen een verhaal doormaakt. Het bord is dik en prachtig, de eerste keer dat je een sticker plakt voelt als een evenement, en het concept is briljant: neem een spel dat net iets te eenvoudig is om vaak te spelen en geef het een legacy-laag die elke sessie net anders maakt. De eerste zes sessies waren we dan ook enthousiast. Een nieuwe provincie erbij krijgen voelt als het openen van een cadeautje, en de kern van Ticket to Ride blijft gewoon lekker werken.

Maar ergens halverwege begon het te wringen. Het probleem is niet dat de nieuwe mechanics slecht zijn - de meeste zijn best leuk. Het probleem is dat ze zich opstapelen. Elke sessie voegt het spel iets toe: een spooktrein waarvoor je moet dobbelen, een bandiet die verplaatst moet worden, steden in jouw kleur die je moet plaatsen terwijl het nauwelijks uitmaakt. Niets wordt weggehaald. Na tien sessies zit je met een berg extra regels die elke beurt langer en rommeliger maken. Vergelijk dat met My City, waar Knizia na een paar partijen goudzoeken het goud ook weer liet verdwijnen om ruimte te maken voor de volgende verrassing. Die aanpak schaalt. Deze niet.

En dan de setup. Het klaarzetten kost minstens twintig minuten, en het opruimen daarna net zo lang - want na afloop krijg je de nieuwe regels en materialen voor de volgende sessie die je ook nog moet voorbereiden. Met een speeltijd van ruim een uur betekent dat bijna veertig minuten logistiek op een avond van anderhalf uur. Als je kinderen hebt en 's avonds speelt, is dat een dealbreaker. Je hebt bovendien een flinke tafel nodig: het spel wordt met elke sessie groter, en wij hebben al een grote tafel.

Na tien van de twaalf sessies zijn we gestopt. Niet omdat we het spel haatten, maar omdat het ons begon tegen te staan. De laatste vier keer voelde het opzetten als een klus in plaats van als een leuke avond. Dat is zonde, want Ticket to Ride Legacy had alles in huis om een van de beste legacy-ervaringen te zijn. Het thema klopt, de basis is sterk, de productie is mooi. Maar het ontwerp had gebaat bij minder is meer: de helft van de sessies een nieuwe mechanic, de andere helft iets weghalen. Dan had het schitterend kunnen zijn.